X
تبلیغات
مجتمع فنی
رایتل
شنبه 27 فروردین‌ماه سال 1390

میلرزم

لرزم میاد ،حسّ می‌کنم تمام بدنم یخ کرده   

 

با تمام وجود آرزو می‌کنم که کاش خونه بودم در این لحظه. با چنان سرعتی‌ راه می رویم که انگار کسی‌ دنبالمون کرده است.او هم به سرعتش اضافه میکنه!   

 

با فاصله یک متر از همدیگه حرکت می‌کنیم و مردم از بین ما دو تا در پیادرو گذر میکنند .   

 

دوباره میلرزم....   

 

به سمت من میاد و دستمو میگیره .... دوست ندارم دستم با دستهاش تلاقی کنه و به بهونه درست کردن روسری دستم رو ازش جدا می‌کنم!   

 

با تعجّب میگه: چقدر یخ کردی !! کاپشنش رو در میاره...   

 

(کاش تنها بودم، کاش باهاش نبودم ، کاش در همین لحظه فقط خونه بودم، خونه....  یه جای امن....)  

 

 

کاپشنش رو روی دستش میندازه و میگه: اوف ، چقدر گرمه!!!   

 

و من باز میلرزم در خودم......   

 

به جایی میرسیم که بالاخره باید جداشیم از هم. دستشو میاره جلو و دست میده. بلاجبار باهاش دست میدم و میگم: خداحافظ!  

 

 

نگاهش نمیکنم ، در طول این مسیر هم نگاهش نکرده بودم ،شاید میدانستم که نمیخواهم در آخرین خداحافظی تصویری در حافظه‌ام نقش ببندد. به سرعت ازش دور میشم. نفس عمیقی میکشم . منگم .. گیجم ... پر از فکرم ... پر از انتظاراتی هستم که همگی‌ برعکس از آب درآمدند ...   

 

میلرزم.... میلرزم .....

.

.

.

خونه ... هر زمان ، هر مکان، از هر جای دنیا که بیای، با هر وضعیتی که بیای، خونه همیشه مکان امن و آرامشه   

 

در باز می‌شه،

مامان با تعجّب: چرا رنگت پریده؟؟!! چرا اینقدر سفید شدی؟؟!!

- نه، خوبم. همه‌چیز عالیه   

 

میرم تو اتاق . پتو رو میپیچم دورم ..... میلرزم ..... 

 

 

 

 

چهارشنبه 15 اردیبهشت‌ماه سال 1389

شبانه

     

 

 

 اتاق بهم ریخته ست. 

تمام کتاب ها از جزوه گرفته تا تقویم کار و چند برگه که صبح یکی از بچه ها بهم داده بود تا براش ترجمه کنم٬ روی میزه.  

مادر ازم میپرسه:تلخ می خوری یا با شکر؟؟ 

و جواب میدم: تلخ!

 

 enrique برای بار 25 ام داره می خونه:

Don't you forget about me baby
Don't you forget about me now
Some day you'll turn around and ask me, 

  why did I let you go

 

 و من همچنان از شنیدن این آهنگ لذت میبرم! من رو میبره به.... 

به موبایلم نگاهی  میندازم، امروز چندان خبری ازش نبود ! 

و باز مثل همیشه گشت زدن هام توی اینترنت شروع میشه، هر چند دقیقه یکبار نگاهی میندازم به صفحه ای که همیشه باز است! باید بیاید! 

  

دوباره تجربه می کنم حس وابستگی را! حسی که همیشه در ابتدا زیبا بوده و به مرور زمان تنها زنجیری به دست و پاهایم شد و باعث کلافه شدن دیگری . 

 هیچ کمی و کاستی ای نیست! همه چیز همان جوریست که دوست میداشتم باشد ! 

همه چیز به طرز مشکوکی عالی ست و این بیش از پیش نگران کننده هست! 

   

از فکر میام بیرون. چشمم به فایل های مربوط به دانشگاهی که قرار بود(هست) بروم ،میافته . 3 ماه دیگر شروع کلاسها و من هنوز نمی دانم میروم یا نه!! 

  

 

 اسفند پارسال! چطور توانستم گوش شنوا باشم و همدردی کنم در رابطه با موضوعی که امروز حتی اشاره ای به آن مرا سخت میآزارد.... 

  

صدای ding من رو به زمان حال میاره . این لحظه رو دوست دارم! لحظه ای که از تمام فکر های نگران کننده و ناراحت کننده با یک صدای دلنشین به "اکنون" منتقل میشم. 

هر چند بر زبان چیزی ندارم که بگم اما احساس خوبی دارم وقتی می دانم تو می توانی حرف های قلبم را بشنوی..... 

 

فقط کاش زودتر این کار را بکنی!

  

 

یک قورت ،تلخ!  

همیشه بعد از یک قورت خوردن ،به یاد آورده ام که من قهوه را تلخ دوست نداشتم و بعد از آن هم بهش شکر اضافه کرده ام! 

و می دانم دفعه ی بعد هم در جواب ِ تلخ می خوری یا با شکر؟؟  

خواهم گفت: تلخ! 

 

 

 

سه‌شنبه 24 فروردین‌ماه سال 1389

هنوز هم اون ور دیوار تپش قلب کسی هست

      

 

 وقتی که از مشهد به من زنگ می زنی و میگی برات دعا کردم در حالی که من مدتها بود ازت بی خبر بودم و نمی دونستم که مشهدی٬

 

وقتی تا می بینی دلم گرفته هرجور شده برنامه ات رو جور می کنی و با من میای بیرون تا حال و هوام عوض بشه ٬ 

 

وقتی من رو مطلع می کنی که اگر بخوام می تونم فردا با تو به جمهوری بیام چون می دونستی که من هم می خوام لپ تاپ بخرم٬ 

 

وقتی بعد از هزاران بار زنگ زدن تو به من و هزاران بار کوتاهی من در خبر گرفتن از تو ٬ باز هم به من زنگ می زنی و احوالم رو می پرسی٬  

 

وقتی بعد از گذشت اون همه سال ٬ شب چهارشنبه سوری بهم sms میدی و چهارشنبه سوری چندین سال پیشمون رو بهترین چهارشنبه سوری عمرت میدونی، 

 

وقتی با وجود این همه فاصله جغرافیایی بین من و تو  هنوز هم میشه  از پشت دوربین، عشق رو توی چشمات دید، 

 

 

اونوقته که حس میکنم اگرچه من می خواستم خیلی ها برایم چون تو باشند و نشدند اما من هنوز هم خوشبخترین فردم که دوستانی این چنین دارم! 

 

 

 

شب شکسته، گل شکفته، پشت تنهایی دیوار 

قصه ی دیوار سنگی نمی تونه بشه تکرار 

کوچه هرگز نمی میره با تولد یه بن بست 

هنوز هم اون ور دیوار تپش قلب کسی هست  

 

 

 

شنبه 14 فروردین‌ماه سال 1389

هر دم از این باغ بری میرسد!!

بابا٬ من دیگه کی هستم!!!!!!!! 

خودم هم موندم به خدا 

تقریبا همین ۲ ماه پیش بود که دومین پست پائینی رو نوشته بودم و کلی از دست روزگار و خدا شاکی بودم که چرا هنوز نوبت من نرسبده! حالا که نوبتم رسید می فهمم که این شرایط٬ اون شرایطی نیست که با شخصیت من جور باشه٬ هر چه بیشتر می گذره بیشتر دلم رو میزنه!! 

 

آواز دهل شنیدن از دور خوش است!  

 

نمی تونم احساسم رو واضح توصیف کنم اما حس کسی رو دارم که یک مدت در انتظار چیزی به سر کرده و حالا که به او رسیده داره کم کم باور میکنه که این ٬ همونی نبود که مدتها منتظرش بود!!! یه جور حس ضایع شدن پیش خودت٬ حس بی تفاوتی موقع خوندن رویاهایی که زمانی با  تمام احساس نوشته بودی ٬ حس سر کار بودن برای تمام اون مدت انتظار.

 

گاهی برای زنده نگه داشتن احساساتمون٬ باید به یک سری چیزها نرسید !! باید فقط در رویا اونها رو پرورش داد!! گاهی واقعیت اون قدر زشت جلوه میکنه که  باعث میشه تمام زیبایی های ساختگی ذهنمون رو هم دیگه نتونیم به خاطر بیاریم!! 

 

 

 هر دم از این باغ بری میرسد!! 

خدا به داد کسی برسه که بخواد با این احساسات یک روز عاشق و یک روز فارغ ما سر و کله بزنه!!  خودم گ....گیجه گرفتم دیگه چه برسه به..... 

 

 

 

چهارشنبه 5 اسفند‌ماه سال 1388

بی هیچ نشانی از گذشته

  

       

 

کاش خداوند اختیار داشتن یا نداشتن تکه های وجودمان را در ما قرار می داد در آن صورت به طور حتم حافظه ام را دودستی تقدیم کسی می کردم که دیگر هیچ وقت بهم برنگرداندش!  

 

آنوقت می توانستم فقط در حال زندگی کنم بدون به یاد داشتن حتی یک ثانیه قبل. 

 

 

و این برای من یعنی زندگی!  

آزاد از هر چه بود و نبود!  

  

 

جمعه 9 بهمن‌ماه سال 1388

سیم آخر

                

 

به من نگو که نمیشه.... 

از روزگار نگو.... 

از قصه ی همیشگی انسانها نگو 

از این که من تنها فرد نیستم که این خواسته رو دارم نگو

 

به من نگو که دیگران هم منطقی بودند در این مواقع!

من به دیگران کاری ندارم .

من الان فقط و فقط خودم رو می بینم .

 

بگذار برای یک بار هم شده فقط خودم رو ببینم 

و بخوام فقط اونجوری که دوست دارم پیش بره٬ 

کاری به دنیا ندارم٬ کاری به رسم روزگار ندارم 

 

کاش میشد تغییر بدم .

من برایش مدتها صبر کرده بودم!!
به من نگو که دست من از تغییر کوتاهه٬ به من نگو که کاری از من بر نمیاد .

بگذار تغییر بدم..... بگذار مال خودم کنم.... من مدتها بهش فکر کردم٬ برایش خیال بافی کردم٬ برایش رویا ساختم٬ برایش بهترینها رو در ذهنم ساختم!
این انصاف نیست که روزگار نخواهد .

 

این انصاف نیست که حالا که موقعیتش پیش اومده تا رویا رو به واقعیت تیدیل کنم٬ مجبورم کنی که بپذیرم نه تنها واقعیت بلکه رویا رو هم باید از دست بدم! 

 

به من نگو که هنوز نوبت من نرسیده .

به من نگو که قسمت است و سکوت کن٬  به من نگو که شکایت نکن که دلم پر است از این همه بی انصافی! 

 

پس چرا کارگر نیست این جمله: از هر دست بدهی از همان دست میگیری!!! 

 

دل من پر است از این عدل ظاهری! 

 

به من هیچ چیز نگو! 

 

 

 

یکشنبه 20 دی‌ماه سال 1388

حرمت شکنان!!!

پسربچه ای با لباس ژنده ، دست و صورنی کثیف و تیره به همراه تنبکش وارد اتوبوس شد. اتوبوس به راه افتاد و پسربچه شروع به زدن و خواندن کرد هرچند که چیزی از آواز او فهمیده نمی شد اما تنبک را خوب می زند. 

 

 

پس زمینه ی موسیقی او صدای کمک خواستن و پول جمع کردنش بود که از دیگران تقاضا می کرد. ناگهان زنی نشسته در صندلی ، در مقابل من، با چنان غضبی به بچه نگاه کرد و داد کشید : " بس کن، نزن ، نخون " که نه تنها پسرک بلکه تمام  نگاهها به سویش چرخید.  

 

زن شروع کرد به شکایت : " توی ماه محرم، آواز خوندنت چیه! آهنگ می زنی؟؟ شادی می کنی؟؟! اون هم در ماه عزا ! دیگه هیچی حالیشون نیست…."  

 

 

بغل دستی اش که او هم چون من تعجب کرده بود گفت: " از روی دل خوش نیست. این راه پول درآوردن این بچه است! "

-         " با عروسی و شادی می خواد توی این ماه پول در بیاره؟؟ دیگه چی ؟؟ حرمت همه چیز شکسته شده!! " 

 

 

نگاهش با نگاهم تلاقی کرد و ثابت ماند . می دانستم که از من تایید می خواهد یا می خواهد بداند اگر با او مخالفم ، بیشتر از حرمت شکنی بگوید. 

 

 

نه تایید کردم، نه تکذیب . چراکه اگر او قبول ندارد من که قبول دارم تفکر و نظر هرکس محترم است! 

 

 

فقط در ذهنم به دنبال جواب سوالم می گشتم:

" آیا این طرز تفکر ، شایسته یک ایرانی با قدمت تمدن و فرهنگی چند هزارساله است؟؟ "

.

.

.

.

.

-          حرمت شکنان!!! به یاد عاشورا افتادم و تغییر معنی این کلمه!  

  

 

 

 

 

 

دوشنبه 14 دی‌ماه سال 1388

در یک قدمی!

 

 

 

پنج‌شنبه 3 دی‌ماه سال 1388

تمام محبتت را به پای دوستت بریز اما نه تمام اعتمادت را

 

تنها زندگی کردن همیشه یکی از آرزوهای من بوده. نه اینکه از روی افسردگی یا منزوی بودن باشه اما اینکه خودم برای خودم زندگی کنم، به دور از برنامه ریزی ها و دلواپسی های دیگران برام خیلی لذت بخشه. البته باید اعتراف کنم که همیشه در رویاهام ،زندگی مستقل در خونه ی مستقل اون هم به همراه یک کارگاه سفالگری( مجسمه سازی) در زیرزمین خونه بوده با یک راحتی برای نشستن جلوی تلویزیون و یک کامپیوتر و البته کتابخونه ای پر از کتاب به بزرگی دیوار همون مهمون خونه ای که توی ذهنمه     و یک پنجره ای سرتاسر که به باغچه ای پر از گل که خودم کاشته باشمشون راه داشته باشه !!! 

فقط همین ! نه چیزی کمتر و نه چیزی بیشتر! و البته سکوت تا بتونم در اون خونه فکر کنم!

 هر چند چیزی که در ذهنمه خیلی مفصل تر از اینی هست که گفتم!

 

از رویا که بگذریم، برمیگردیم به واقعیت. حالا این تنهایی برای من میسر شده البته نه در اون خونه و نه با اون شرایط اما همین یک هفته با خود بودن هم غنیمتی است .روزی که همه به مسافرت رفتند خوشحال بودم از این فرصت که بعد از مدتها دوباره به دستش آوردم اما متاسفانه خیلی سریع از بین رفت. 

 

 

احساس خوبی ندارم .

تا حالا این حالت رو با این شدت حس نکرده بودم.

تا حالا در این موقعیت قرار نگرفته بودم.

تا به حال مورد اتهام قرار نگرفته بودم .اتهامی که به حق نیست.  آن هم در زمانی که سعی می کردم به گونه ای رفتار کنم که درست برعکس اتهام زده شده بود.

 

اتهام به کاری که نکردم!
اتهام به نداشتن احساسی که ازش سرشار بودم! 

  

 

حال خوبی ندارم.

متهم شدن آن هم به ناحق همیشه انسان رو وادار به دفاع از خود می کنه ، آن هم تا زمانی که به اتهام زدگان ثابت بشه که اشتباه می کنند اما جالب اینجاست با اینکه می دانم حق چیست ، با اینکه خودم به احساس خودم واقفم، با اینکه عمق این سوتفاهم رو درک می کنم اما دیگر تلاشی برای متقاعد کردن کسی( یا کسانی) که من رو متهم کردند نمی کنم!! 

 

وقتی به جایی میرسی که دیگه نظر دیگران برات مهم نیست، اینکه اونها به درستی راجع به تو فکر می کنند و یا به اشتباه ، اون وقته که تلاشی برای رفع این اتهام نمی کنی......... که اگر رفع هم بشه تغییری در زندگی تو و آنها ایجاد نمیشه ........ 

 

همه ی این حرف ها یک طرف اما با این احساس از دست رفته چطور میشه کنار اومد:

کسی رو که مدتها گرامی میداشتی و برایش ارزش قائل بودی ، کسی که در نظر تو جایگاه ویژه ای داشت ، با کوچکترین بهانه ای راجع به تو قصاوت می کنه، حکم صادر میکنه و حتی فرصت دفاع رو هم بهت نمیده! 

  

دستم بوی گل میداد مرا به جرم چیدن گل محکوم کردند اما هیچکس فکر نکرد که شاید من گلی کاشته باشم... 

  

 

اومدن دوستان، فردا، نعمتی است در این حال پریشان!  

 

 

جمعه 27 آذر‌ماه سال 1388

از سر دلتنگی

 

      

 

 

        نمیگویم فراموشم مکن هرگز  

                                           ولی گاهی به یاد آور رفیقی را  

 
                                                                             که میدانی نخواهی رفت از یادش  

 

 

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

   1      2      3      4      5      ...      9      >>